Zoo Kid

Zoo Kid to projekt który powołał do życia 16 letni (tak, to nie pomyłka) Archy Marshall - niepozorny rudzielec o aparycji klasowego odrzutka, który chce oszukać ciebie i twój mózg wmawiając ci, że będąc właściwie "dzieciakiem" można robić TAK NIESAMOWITE I DOJRZAŁE RZECZY. I nie możesz mu nie uwierzyć... Nie pamiętam, kiedy ostatnio coś w takim stopniu mnie "wzięło". Wyalienowany świat tego chłopaka łyka się niesamowicie łatwo jak na muzyczne rejony w które się zapędził. I w sumie nawet nie potrafię wytłumaczyć czemu. Jak na nastolatka, jego muzyka jest niesamowicie "dorosła" i pełna emocji których nigdy bym się nie spodziewał. Kompozycje Zoo Kid są skonstruowane w prosty sposób, ale jednocześnie pełno w nich rozmaitych "smaczków". Czy to wokalnych, czy pochodzących z gitary (bo jak inaczej nazwać pomyłkę w środku kawałka, "-sorry" i kontynuowanie jakby nic się nie stało). Głos tego chłopaka to jakiś wybryk natury- niski ton, dławiący wręcz londyński akcent i potraktowanie go charakterystycznym reeverbem dodaje niesamowitą głębię utworom i błyskawicznie skojarzył mi się z Joy Division. Muzycznie to jednak inny świat przypominający trochę The XX, jednak dużo bardziej surowy i melancholijny, skłonny bym był nawet nazwać go "depresyjnym".

"Out Getting Ribs" to kawałek który najłatwiej określić jako hmm... "piękny"? Nic innego nie przychodzi mi do głowy. A do tego video genialnie uzupełnia muzykę.

Oprócz tego.

Tacy goście dają nadzieję, że "new wave" jeszcze żyje. Trzymam kciuki, żeby 2011 rok był rokiem ZOO KID. Remember the name!

Młoda fala nadciąga.

w 99% przypadków słowo mainstream kojarzy nam się źle. Tymczasem wcale tak nie powinno być, co ostatnimi czasy udowadniają młodzi nawijacze ze Stanów, którzy radzą sobie coraz lepiej. Hip Hop wyewoluował u nich w bardzo fajną stronę. Wszechobecny luz, hajs i melanż, nie wykluczają autentyczności ich muzyki. I mimo, że większość z nich nie jest jeszcze pierwszoplanowymi raperami na scenie, to wg. mnie staną się nimi prędzej niż później.

Wiz Khalifa

Wiz to rocznik 87 pochodzący z Pittsbourgh'a. O tym gościu można powiedzieć, że osiągnął największy komercyjny sukces z raperów młodej fali. Pierwszy mixtape wypuścił w 2005 roku, czyli w wieku 18 lat, a już rok później magazyn "Rolling Stone" nadał mu miano "artist to watch". Redakcja nie myliła się. W 2007 roku podpisał kontrakt z wytwórnią Warner Bros. Records, ale już w 2009 się z nią rozstał w związku z ciągłymi opóźnieniami przy wydawaniu albumu. Pewnie teraz plują sobie w brodę, że nie wykazali się cierpliwością, bo 2010 rok, to był rok Khalify a konkretnie jego mixpejpu "Kush and Orange Juice", który był do ściągnięcia za darmo, i rozchodził się za pomocą twittera jak świeże bułeczki.

Styl Wiza opisałbym jako połączenie g-funku z lekkim dirty south, a wszystko oprawione jest w ramkę komercyjnego hip hopu, gdzie laidbackowe leniwe rapy, łączą się z imprezowymi petardami.

A TU "Kush and Orange Juice" do pobrania.

Mac Miller

Mac Miller - 19 latek z tego samego miasta co Wiz. Jego dorobek jest dużo skromniejszy, ale umiejętności posiada równie dobre. Oprócz mixtejpów może on pochwalić się świetnym albumem "K.I.D.S", wydanym nie kiedy indziej, a w 2010 roku. Mac Miller to idealny przykład, jak wygląda "popularny" gość w liceum. Oldskulowe najki, kolorowe koszulki, New Ery i dużo ziomków wokól siebie. Tym, co głównie wyróżnia Mac Millera jest totalnie wyluzowany styl. Gość płynie na bitach od niechcenia, ale brzmi to świetnie w połączeniu z (w większości) laidbackowymi podkładami. Chyba mój aktualny faworyt.

Curren$y

Nawijacz z Nowego Orleanu. Co ciekawe, jest rocznikiem 81 a tak naprawde słychać go szerzej dopiero od jakiś 2 lat. Gość, którego ogarnąłem po częstych featach u Khalify. Ale nie jest to tylko "jego ziomek". Ten raper naprawdę ma skille, podwójne to dla niego normalka. Poza nawijaniem prowadzi firmę odzieżową "Jets" ("Just eat that shit"). Wydał trzy znaczące rzeczy -"Jet Files", "Pilot talk" i "Pilot Talk 2".

Stalley

Stalley, czyli nowa konkurencja dla Ricka Rossa i Freewaya w kwestii perfekcyjnej brody. Myślę, że zarostem mogą konkurować, ale w kwestiach rapu Stal zjada Rossa na śniadanie, a z Freeway'em też miałby szanse wygrać. Pochodzi z małej miejscowości Massilion w Ohio. Z tego co wiem, jara się deskorolką i koszykówką. Poza tym dużą wagę przywiązuje do ubrania, i ma niemało w bańce, co od razu naprowadza na skojarzenie jako młodsza wersja Commona. W sumie coś w tym jest. Podoba mi się to, że robiąc świeży, "młody" rap, inspiruje się klasyką. Jego najważniejszym wydawnictwem jest mixtape "Madstalley: The Autobiography", który bardzo polecam, bo mocno mną pozamiatał. Wiele z beatów to re-worki podkładów Madliba. Der ju goł.

Big K.R.I.T

Duży Krit ma 24 lata i pochodzi z z Meridian, Missisipi. W czerwcu 2010 roku wydał album "K.R.I.T Wuz Here", który osiągnął duży rozgłos, w związku z czym już w tym samym miesiącu odezwał się do niego Sha Money XL, człowiek z Def Jam, i zaproponował mu kontrakt. To się nazywa szybka kariera. Gość pojawiał się między innymi u Khalify czy Curren$y'ego, co od razu sugeruje, że dużo potrafi. Za chwilę zasugeruje to kawałek spod spodu, w którym nawija na kultowym bicie od Souls of Mischief.

"White woman lock her car doors when i pass by.... damn... somedays im a nigga".



Można by tak wymieniać tych gości i wymieniać. Stay tuned bo pewnie niedługo pojawi się jeszcze niejeden wpis o nowych kotach na scenie.

2010 TOP TEN!

10. Freeway & Jake One - The Stimulus Package.

Duet z Philadelphii oddał w nasze ręce fajny, bujający album. Typowe filadelfijskie brzmienie, kilka mooocnych numerów, kilka świetnych wersów. Gdyby wypuścili ten album na początku roku, to pewnie powiedziałbym, że w podsumowaniu się nie znajdzie, ale jak się okazało wykosił konkurencję, która często zawodziła. Co nie zmienia faktu, że to bardzo dobra płyta.

9. Erykah Badu - New Amerykah part 2

Erykah, jak to Erykah. Raz trochę lepiej, raz gorzej, ale nigdy nie zawodzi. Zupełnie inny album od części pierwszej. Spokojniejszy. Dużo więcej w nim soulu. Badu powróciła do klasyki.

8. Eldo - Zapiski z 1001 nocy

Po długich namysłach jednak Eldo. Miałem wątpliwości, bo po początkowej euforii i ogólnym zajaraniu tą płytą, moje emocje opadły. Ale jednak postanowiłem go docenić za ciągły progres, jako jeden z niewielu naszych rapowych dinozaurów z płyty na płytę jest lepszy. Proszę państwa, Eldo nauczy się rapować! Solidna porcja mądrego rapu.

7. Four Tet - There Is Love In You

Kieran Hebden na pozytywnie, do potupania. Świetne sample, do tego świetnie obrobione, pocięte, poklejone i kto wie co jeszcze. Hipnotyzujący album.

6. Shad - TSOL

Tej płycie mogę chyba przyznać tytuł odkrycia roku. Shad zaskoczył mnie swoim wyluzowanym flow. Bity też bujają niesamowicie. Nie jest to żadna rewolucja, nie uświadczymy na tej płycie jakiegoś wydumanego przekazu, czy nowych patentów produkcyjnych. Dostaniemy natomiast hip hop w czystej, najpiękniejszej postaci.

5. Kixnare - Digital Garden

No i wreszcie. Po dłuuuuuuuuuuugim oczekiwaniu dostaliśmy polski album z tzw. "nowymi bitami" z prawdziwego zdarzenia. Kix zmienił swoje brzmienie całkowicie, ale poziomu nie obniżył w ogóle. Więcej! Wdrapał się tym albumem na nieosiągalny wręcz level dla większości polskich producentów. Płyta na poziomie światowym, nie żartuje.

4. Caribou - Swim

Utwór "Sun" to kawałek który swego czasu leciał u mnie bez przerwy. Nie wiem do jakiego gatunku miałbym przypisać ten album. Indietronica? Psychodelic Pop? Coś w ten deseń. W każdym razie koleś zniszczył. Dla wielu to jest właśnie płyta roku.

3. The Left - Gas Mask

Producent Apollo Brown to chyba największy zwycięzca tego roku w kategorii hip hop. Wydał 3 produkcje, z czego każda świetna. Ja najbardziej skatowałem Gas Mask. Co tu dużo mówić, taki hip hop lubie. Więcej się rozpisywać nie będę, bo pisałem już o tym albumie niżej. A można o nim piiiisać, i piiiiisać, i piiiisać...

2. The Black Dog - Music For Real Airports

Ambient z najwyższej półki, Brianie Eno, bój się! ;) Piękne przestrzenie dopełnione starannie wybranym z godzin nagrać field recordingiem. Słuchając tej płyty aż czujesz te ogromne przestrzenie lotniskowej architektury. Piękno w najczystszej postaci.

1. FLYING LOTUS - COSMOGRAMMA

Ciekawa historia, po pierwszym odsłuchu byłem na maksa zawiedziony. Po "Los Angeles" ta płyta była dla mnie straszna. Chaos. Mój ulubiony producent mnie zawiódł. Aż przyszedł pewien moment, jedna chwila i wszystko odwróciło się o 180 stopni. "Cosmogramma" to jedna z takich płyt, co z każdym odsłuchem wciąga coraz bardziej. Co chwila odkrywa przed słuchaczem coś nowego. To jest album z serii "posłuchaj 30 razy zanim wydasz opinie". Pewnie dlatego była w tym roku tak skrajnie oceniana. Ja na szczęście poczekałem i stwierdzam, że to arcydzieło abstrakcyjnego hip hopu. Flying Lotus po raz kolejny udowodnił, że jest niekwestionowanym królem tego nurtu. Panie i panowie. PŁYTA ROKU a.d. 2010!

Ambient

Dobra, czas nadrobić zaległości. Solidnie. Postanowiłem skupić się na jednym z najbardziej fascynujących mnie gatunku muzycznym, na ambiencie. W tych pięknych dźwiękowych pejzażach jest jakiś niewytłumaczalny magnetyzm, jakieś niepozwalające się zdefiniować właściwości, które wprowadzają słuchacza w stan swoistego transu i fascynacji. Ambientowe, przestrzenne plamy muzyki potrafią wryć się w głowę, choć pewnie nigdy nie nauczysz się ich zanucić. Dla mnie to chyba najbardziej ponadczasowy gatunek. Dlatego postaram się w skrócie zaprezentować co mnie zafascynowało w ostatnim czasie. Nie będą to tylko świeże rzeczy.

1. The Black Dog - Music For Real Airports (2010)

Coś pięknego. W tytule widać wyraźne nawiązanie do "Music For Airports" Briana Eno. Nie bez powodu. Brzmienie tego albumu to mieszanka prawie drone'owych pejzaży, minimalistycznych melodii i field recordingu. Niesamowite, jak ta muzyka jest uzupełnieniem tytułu płyty. Dźwięki The Black Dog wręcz przenoszą nas na lotnisko. Dla mnie jedna z najlepszych płyt tego roku, nie tylko w swoim gatunku.



2. Marsen Jules - Les Fleurs

Już po pierwszym przesłuchaniu nie trzeba pytać autora o główną fascynację. Echo. Jest wszędzie, otacza nas z każdej strony i to ono jest głownym wypełniaczem muzyki, gdyż same dźwięki źródłowe są proste i powtarzalne. Jednak manipulacja efektem delaya i reverbu
wytwarza niesamowitą atmosferę.

Marsen Jules & Yara, Live@Node-Festival 2008, Modena, Italy from Martin Juhls on Vimeo.

3. Biosphere - Dropsonde

Klasyka gatunku. Wspaniałe użycie field recordingu. Niesamowicie klimatyczna płyta, zabierająca nas we wręcz polarne rejony. Bije od niej (choć nie dosłownie) fascynacja jazzem. Jennsen, po bardziej eksperymentalnych wojażach powraca tą płytą do swoich korzeni znanych choćby z "Substraty". Powraca z tarczą.



4. Riceboy Sleeps - Riceboy Sleeps

Ambientowy projekt Jonsi'ego z Sigur Ros. Bardzo klimatyczne, można bez najmniejszego problemu rozpoznać kto jest autorem tego albumu. Osobiście bardzo mi się podoba takie "zmulone" Sigur Ros. Czuć tu Islandię. Bardzo czuć. Szary dzień, wiatr, zacinający deszcz, plaża. Takie płyty przychodzą do nas tylko z tej małej wysepki z końca północnej europy.



5. Christian Fennesz & Ryuichi Sakamoto - Cendre

Połączenie idealne. Przemodulowane, gitarowe, pełne szumów przestrzenie Fennesza i łagodne brzmienie fortepianu Sakamoto wchodzą w piękną symbiozę, dając nam zapierające dech w piersiach kompozycje. Pozycja obowiązkowa.



6. Kilka kawałków które mnie prześladują.

Na Basinskiego musze poświęcić osobny post, na razie zajawka:



Helios w wersji ambient:



Kosmos od pioniera gatunku:



Przepiękny track od pana, który wcześniej robił dub techno pod aliasem Bvdub, tej płycie też muszę poświęcić osobny wątek:



i na koniec coś zbliżonego do modern classical:



Dziękuję za uwagę.

Dday One - Heavy Migration

Dday One, czyli Udeze Ukwuoma pochodzi z Los Angeles. Oprócz produkcji jara go Dj'ing i graffiti, co zazwyczaj dobrze wróży, bo wielu zaczynało podobnie (Krush, Shadow). Zresztą mimo, że z DJ Shadowem nie łączy go za dużo, to łączy go z nim jednocześnie bardzo wiele. Paradoks? Teoretycznie tak, ale nie w praktyce. Wystarczy po prostu włączyć jakikolwiek kawałek jednego i drugiego. Wniosek? Jakże podobna estetyka, a jaki odmienny, personalny styl. Dday One, tak jak na początku Shadow, również uważa sampling za jedyną drogę dla hip hopu. Również zapętlał brejki na gramofonach i przeniósł to na produkcję. Również ma dar znajdowania najbardziej kozackich sampli na ziemi, o których istnieniu nikt nie słyszał. To ciekawe, że i Josh Davis i Ukwouma mają swój własny styl, a jednocześnie, gdy się słucha płyt Ddaya, pierwsze co przychodzi do głowy to "Entroducing" Shadowa. Więc jeśli komuś smutno, że Davis zmienił swój muzyczny azymut, to niech się nie martwi bo mamy dla niego substytut. Inny, aczkolwiek dający tyle samo satysfakcji. "Heavy Migration" powstała w 2008 roku, a brzmi raczej jak dekade wstecz, ale w tym przypadku to ogromny komplement. Czyż to nie piękne? A więc, przedstawiam "Entroducing 2". :)

01. Terminal 86 / Making The Transition
02. From Heritage
03. Omega Point
04. At The Village Gate
05. Burning Alone
06. Litany #4
07. Minimal Remnant
08. Dying Heart
09. Price Of Freedom
10. Closing In
11. One Giant Step
12. It's Just A Playground
13. Gradually Dawn (Bonus)
14. Turning Wheel (Bonus)

Drop na 1:32 jest piękny. :)

Tejk it.

Shahmen - Enter The Circle EP

Shahmen to holenderski duet składający się z producenta SENSE'a, który udzielał się między innymi na Q4 - projekcie Arts the Beatdoctora, oraz raper BLS. Tę produkcję najłatwiej podsumować dwoma słowami - powiew świeżości. Epka przez cały czas trzyma klimat hmm... mroczny? Pełen niepokoju? Ciężko to określić, ale charakteru i emocji tej płycie nie sposób odmówić. Jeśli miałbym określić, z czym mi się kojarzy, to chyba muzyce Shahmen najbliżej do DJ Krusha. Poruszę jeszcze temat warstwy lirycznej. Nawijka BLS'a to coś, czego nie słyszałem od wydawnictw Sage'a Francisa, świetne teksty. Zresztą do płyty dołączone są skany rhymebooka rapera. I fajne jest też to, że BLS nawijając naprawdę dobre lyricsy, robi to w świetnym stylu. Niski, matowy, szorstki głos niczym z zapowiedzi filmowych, połączony z niezłą techniką jest wręcz stworzony do tych bitów, ociekających brudem, mrokiem, inspirowanych orientalnym/bliskowschodnim klimatem. Super sprawa.

A co najlepsze, płyta jest do pobrania za friko!

01	Dirt	Shahmen	produced by D.T. Wils and vocal by B. L. Stratton
02	Shell Dweller (ft Unorthadox)	Shahmen Feat. Unorthadox	produced by D.T. Wils, vocal by B. L. Stratton and R. Coenen
03	Abacus	Shahmen	produced by D.T. Wils and vocal by B. L. Stratton
04	Mark	Shahmen	produced by D.T. Wils and vocal by B. L. Stratton
05	Van Gogh's Crows	Shahmen	produced by D.T. Wils and vocal by B. L. Stratton
06	1981985 (ft Unorthadox)	Shahmen Feat. Unorthadox	produced by D.T. Wils, vocal by B. L. Stratton and R. Coenen
07	World of Wils Pt. 1	Shahmen	produced by D.T. Wils and vocal by B. L. Stratton

The Left - Gas Mask

Proszę państwa! Pod koniec roku, gdy wydawało się, że czas zaczynać układanie list podsumowujących całkiem niezły muzycznie rok 2010, nagle pojawia się bomba, która eksplodując burzy wszystkie rankingi. Oto z Detroit przybywa materiał za który odpowiedzialni są producent Apollo Brown (absolutny kocur w swoim fachu) i emce Journalist 103. "Gas Mask" to album pełen przetłustych bitów i gęstych rymów. To co się dzieje na tej płycie to czysta esencja hip hopu z "Motor City". Apollo tnie sample bez respektu, a sample są nieziemskie, panu Brownowi należy się jakaś nagroda za umiejętności grzebania w woskach, tylko pozazdrościć wyczucia i intuicji. Journalist ma świetne flow, kogoś mi przypomina, ale jak zwykle nie mogę teraz ogarnąć kogo. W każdym razie rapsy to też wielki plus tego projektu. Warto dodać, że oprócz pana 103, na majku udzielają się między innymi Kool G Rap, Guilty Simpson (dla którego te podkłady są wręcz stworzone!), czy MarvWon. Powiem tak: Na tej płycie nie ma słabego numeru, NIE MA! A kawałki takie jak "Desperation", "The Melody", czy "Get In Where You Fit In" to absolutne bangery. Dawno nie byłem tak zajarany jakimś albumem. Polecam!

MISTRZOSTWO!